Tut Elimden

Hayat kaybettiklerinle değil
Elinde kalanlarla ilgilenir
Ama sen hep gidenleri düşünürsün
Ve bir bakarsın
Elinde gözyaşların ve pişmanlıklarından başka
Hiçbir şey kalmamış
Kabullenirsin kaybeden rolünü
Pişmanlıklar korkuları
Korkular yalnızlığı doğurur
Küçülürsün
Öyle küçülürsün ki
Kendin bile unutursun varlığını
Ve bir başına uyuduğun kocaman yatağında
Bir başına ölürsün bir gün
Mecburen orada oldukları suratlarından belli olan insanlar
Memnuniyetsiz kıldıkları bir cenaze namazının ardından
Hiçbir şeysiz gömüverirler aciz bedenini
Neden geldin, neden gittin
Hepsi meçhul
O yüzden;
Elinde avucunda kalan ne varsa
Onlara sarıl şimdiden
Etrafındaki insana sarıl
Her atlattığın depremden sonra mutlu ol
Ve gülümse
Çatlat gidenleri hilal misali gamzelerinle
Ve şimdi tut elimden
Birimiz çağırılmadan gökyüzünden