Kadınsan Güzelsin

Ağzın kulaklarında bak aynalara
Bırak güneşin yükselsin
Yeşiller maviler de kimmiş
Sen sonsuz pembelersin
Şahane teşbihler hep senden geçer
Yaradanın ustalık eserisin
Lüzum yok hiç hicaba
Kadınsan güzelsin

Şiir Gibi Kadındı Melodi

Şiir gibi kadındı Melodi

Hangi mısrasından tutsan

Ayrı bir sanattı

Saçlarından başlasan anlatmaya

Gözlerine sıfat kalmaz

Gözleri desen, öyle ki kehribar

İmkânsız anlatılmaz

Ensesinden koklayan bilir

Lavantalar bahardan çekinir

Mor kalabalıklar açamaz

Bir görsen rüyalarına girer

Öldün, cennettesin sanırsın

Bir gülse dünya karnaval yeridir

Lunaparkım diyenler utansın

Başka bir kadındı Melodi

Dokunduğu her hayatı

Sanki baştan yazardı…

Dedi Esmer Adam

Sen sarışınları seversin

Dedi bana esmer adam

Güneşin turuncular serpiştirdiği

Siyah köpükten sakallarını

O uyurken okşadığımı bilmiyordu

Leke almamış sütten beyaz tenini

En çok kulağının arkasından koklamayı seviyordum

Bilmiyordu

Sarılmak sevişmekten daha güzeldi

Ve yatağımı paylaşmak

Son bir dilim ekmeğimi bölüşmekti

Henüz bilmiyordu

Bıraksa koynundan hiç çıkmayacaktım

O koyup giderken ardına bakmıyordu

Ve onu yolcu etmenin verdiği acıyı

Tahmin bile edemiyordu

Sen sarışınları seversin

Dedi esmer adam

Ben bir tek onu sevebilirdim

Bilmiyordu…

Yalnızların Orospusu

Yirmisini doldurmadan
Korkmadan kadın olmuş
Ahlaksızlığı kalkanı
Siperlerini sağlam öremeden
Her cephede yenik düşmüş
Özgürlüğü en tatlı yalanı
Eğri oturup eğri konuşmuş
Küfür ağzında
Sigara elinde hep eğreti durmuş
Kimsesizlikle sevişip
Yetim hayaller doğurmuş
Yalnızların orospusu
Yalnızlığın ta kendisi olmuş...

Yalnızlığım

Ben razıydım düşmeye
Hazırdım yanmaya
Yeter ki yeşilinden gelsin
Soyunurdum günahına
Şimdi beni aksimle başbaşa
Bıraktığındandır ölümüm
Şimdi yalnızlığım soğuk
Yalnızlığım hırçın
Yalnızlığım bileklerimi kesen bıçak
Parmak izlerinle üzerinde
Sokak çocukları kadar zavallı
Ve bir o kadar yüzsüz
Vicdan dilenmekteyim senden
Sağ avcum göğü gösterirken
Bir parça da şefkat
Ruhuma bir değsen yeter
Sen gitme yatağımdan
Ömrümü alsan değer

Yüreğimdeki Kanser

Konuşmadan oturabilirim seninle
Saatler, günler hatta seneler geçer
Gözümü kırpmadan sana bakabilirim
Zifiri karanlıkta el yordamıyla seni bulabilirim
Yüzbin kilometreyi kavuran sıcakta
Bir damla su istemeden yürüyebilirim
Sormadan sorgulamadan
Bir an bile korkmadan
Kanımın son damlasına kadar
Kendimden vazgeçebilirim
İster aşk de ister aptallık
Öyle büyük bir kanser ki yüreğimdeki
Bir gün bundan ölebilirim...

Kafes

Uyan yüreğim uyan
Bu vazgeçmeler sana göre değil
Hatırla sendin sevda peşinde koşan
Saklanamazsın, o kafes sana dar gelir
Sen çık bir gün yüzüne
Söz, yaraların iyileşir
Pes ettiğin her gün kendine
İhanet ettin demektir