Yüreğimdeki Kanser

Konuşmadan oturabilirim seninle
Saatler, günler hatta seneler geçer
Gözümü kırpmadan sana bakabilirim
Zifiri karanlıkta el yordamıyla seni bulabilirim
Yüzbin kilometreyi kavuran sıcakta
Bir damla su istemeden yürüyebilirim
Sormadan sorgulamadan
Bir an bile korkmadan
Kanımın son damlasına kadar
Kendimden vazgeçebilirim
İster aşk de ister aptallık
Öyle büyük bir kanser ki yüreğimdeki
Bir gün bundan ölebilirim...

Kafes

Uyan yüreğim uyan
Bu vazgeçmeler sana göre değil
Hatırla sendin sevda peşinde koşan
Saklanamazsın, o kafes sana dar gelir
Sen çık bir gün yüzüne
Söz, yaraların iyileşir
Pes ettiğin her gün kendine
İhanet ettin demektir